Zwarte Kat met ondersteuning – Live bij Skylten

Misschien is het de moeite waard om punk nog even levend te houden — tenminste zolang Svart Katt blijft liedjes schrijven die naar asfalt, vriendschap en late avonden ruiken. Met rauwe energie en weemoedige drijfkracht vangen ze de herinnering aan een eenvoudiger gemeenschapsgevoel en de uitdagende hoop om vast te houden aan wat al aan het verdwijnen is.

Als een weemoedig, punky Call Me by Your Name – maar in plaats van zonovergoten Italië en perziken, wordt het beeld geschilderd van een Zweden dat is verdwenen. Een eenvoudiger leven, misschien vanuit een klein-stadsperspectief, misschien vanuit een buitenwijk. Wie maakt het uit? Svart Katt slaagt er opnieuw in iets universeels vast te leggen: de wanhopige wil om vast te houden aan iets waarvan zowel jij, ik als alle anderen weten dat het al op weg is.

Door een herhaaldelijk “jij en ik” zet de band woorden op een verdwenen gemeenschap en een tijd die voorbij is. Met de vuist in de lucht en vooraan op de barricades proberen ze wanhopig de herinneringen vast te houden voordat ze verdwijnen.

De band beschrijft alles op de nieuwe plaat “Tills ingen längre minns” als iets nieuws. Het geluid is zeker geëvolueerd — meer toetsen, vervormde synthesizers en een melodieuze klarinet — maar het meest indrukwekkende is hoe diep ze in hun thema’s duiken. Elk nummer voelt als een ansichtkaart van vriendschappen die ofwel decennia geleden zijn of slechts een maand terug. Diffuus en tegelijkertijd haarscherp op een manier die maar weinig Zweedse rockbands lukt.